Arbois in Montagnes du Jura - het Franse Juragebergte - enkele fraaie streetviews

De provincie Gerona is de eerste Spaanse provincie bij de passage van de grens met Frankrijk.

Booking.com heeft een aanbod van meer dan 2.330.186 accommodaties over de hele wereld.

Kreta is het grootste en meest zuidelijke eiland van Griekenland. Het heeft voor ieder wat wils.

11 april – 27 juni 2010 in Bonnefanten.  Sinds ze een kleine tien jaar geleden hun kunstacademie studie met succes afrondden volgt het museum Sidi El Karchi en Bas de Wit op de voet.

Inmiddels hebben ze hun vleugels stevig uitgespreid: een reeks van groeps- en solotentoonstellingen siert beider cv's, ze wonnen aanmoedigingsprijzen en galeries in Keulen en Amsterdam representeren hun werk dat gestaag zijn weg vindt naar een (kopers)publiek. Het museum bleef niet achter en verwierf van beide kunstenaars in totaal acht doeken en twee sculpturen. En nu dan deze bestandsopname in de vorm van een groots opgezette duopresentatie.

Hoewel: Sidi El Karchi en Bas de Wit zijn bepaald geen duo - ze lijken eerder elkaars artistieke tegenpolen. El Karchi beproeft het aloude genre van de portretkunst en heeft wel iets van een fijnschilder, terwijl de Wit in zijn schilderijen en sculpturen vol branie en bravoure zaken van heel divers allooi bijeenbrengt – wat met een deftig woord assembleren heet.

Figuratie, met name de menselijke gestalte en personificaties daarvan, genieten bij El Karchi en de Wit de voorkeur. Bovenal maakt bij hen in het kielzog van de menselijke figuur – veelal voorzien van een veelzeggend attribuut of in fraai gezelschap – het 'verhaal' een echte comeback. Voor El Karchi en de Wit zijn de schilderkunstige aspecten zoals kleur, lijnvoering, textuur, compositie vanzelfsprekend belangrijk, maar ook en vooral om met enige schwung spitsvondige punchlines te kunnen plaatsen en ter intensivering van het symbolische en psychologische gehalte van de portretten.   

Deze (dubbele) solo geeft een beeld van de individuele ontwikkelingsgang van zowel El Karchi als de Wit.

Tijdens zijn studie beslot Sidi El Karchi zich uitsluitend toe te leggen op het portretgenre.
Het accent ligt in zijn werk op portretten, van naasten, van hemzelf of een enkel idool als Michael Jackson. De lijn en de contour zijn daarbij het uitgangspunt, vergelijkbaar met werkmethodes die gangbaar waren in de tijd van Jugendstil en Art Deco. Hij is door zijn werkwijze om tot een schilderij of tekening te komen schatplichtig aan een traditie waar lijn en decoratieve waarden aan de basis liggen. Zijn ingehouden, symbolische portretten, waarin hij telkens een ander persona uitbeeldt, dwingen de blik naar binnen, vragen een soort concentratie die meer soul searching dan formele analyse lijkt te verlangen.

El Karchi is zogezegd een behoedzame bestuurder die, vooraleerst het penseel op doek gaat, heel secuur op zoek gaat naar de juiste foto - vrijwel zonder uitzondering van iemand afkomstig uit de kring van familie, vrienden, bekenden, of van hemzelf uiteraard. Met behulp van reeksen van schetstekeningen kiest hij vervolgens het juiste formaat, uitsnede en compositie. Daarna volgt een gestaag proces van kleur over kleur, laag na laag, soms wel dertig keer. Het behoorlijk grote formaat van het doek waarin El Karchi telkens naar een aantrekkelijk evenwicht zoekt tussen figuur en achtergrond - voorstelling en verf – draagt nog bij aan de toenemende ongenaakbaarheid van de weergegeven figuur.  

De emblematische zelfportretten van El Karchi vormen een speciale afdeling in zijn jonge oeuvre. Daarin presenteert hij zichzelf in een reeks stereotype kunstenaarsrollen: El Karchi als Van Gogh: het tragisch genie met strohoed; als noeste wegbereider van de kunst gestoken in blauwe werkmansoverall; als levensgenieter en dandy nonchalant met sigaret poserend After Beckmann (2006). In de meest recente werken evenwel krijgt het rollenspel een meer serieuze ondertoon.

Hij werkt dan ook niet 'naar de natuur', maar naar fotografische snapshots. Een fotografische werkelijkheid vormt dus de aanleiding. De opdracht die hij zich stelt is het oog van de camera zo te manipuleren dat hij de wereld optimaal naar zijn hand kan zetten en dus alle toeval en spontaniteit uitbant. De mate waarin artificiële beeldmethodes de toon zetten, bepalen de bevroren, emotieloze staat waarin zijn schilderijen en tekeningen zich bevinden. Zijn composities zijn in vorm en uitvoering zo gestructureerd dat de banale werkelijkheid geen enkele voet aan de grond krijgt. Deze totale beheersing van alle ingezette middelen moet wel leiden naar een nog nimmer aanschouwde transparantie, naar een volstrekte beeldstilte, die noch in film noch in fotografie ooit bereikt worden, want daar heerst de onophoudelijke ruis van het leven.

Het groteske 'zooitje ongeregeld' dat de beelden en schilderijen van Bas de Wit bevolkt, daarentegen, neemt bezit van de ruimte zoals alleen ongewenst bezoek dat kan en slingert daarbij onbekommerd de ene schuine mop na de andere de zaal in. Wat zijn beeldarsenaal betreft is Bas de Wit een veelvraat. Hij is ook nog eens een multi-talent: een schilder/beeldhouwer, die met het grootste gemak van het ene medium naar het andere overspringt. Een nerveuze chaos slingert door zijn oeuvre.

De Wit deelt zijn voorkeur voor assemblage en een groteske beeldtaal met de beschouwer van zijn werk. Hij toont ons een hilarische en licht onheilspellende en vooral politiek incorrecte schaduwwereld waarin alles waarvan we dachten dat het onschuldig en goed was, in het tegendeel is veranderd. Pretentieus of openlijk moralistisch wordt het gelukkig nergens.

De Wit is een wat laconieke workaholic wiens productiewoede inmiddels een loods vereist waar hij zich in de kwalijke dampen van epoxy, polyester en polyurethaan de ganse dag in het zweet werkt. Zijn geassembleerde sculpturen komen in een associatief proces tot stand en krijgen een enorme dynamiek mee, alsof ze pardoes van hun sokkel kunnen springen. Maar vergis je niet: de kunstenaar werkt overwegend met mallen en afgietsels en dat vereist voorbereiding, technische beheersing en maatwerk. De verrassing, ook voor de Wit zelf, zit vooral in de finishing touch, wanneer hij het werk nog een laatste schop onder de kont geeft: dat kan een toevoeging zijn zoals de zwarte kraai op een aangevreten corpus met imposant geslachtsorgaan, of met een absurde titel die een onnavolgbare gedachtesprong suggereert (The more you cry the less you pee).   

Wat de kunstenaar onderscheidt van de anderen is zijn onbesuisde verbeeldingskracht en voorstellingsvermogen. Vanuit een figuratieve beeldwereld, die aan herkenbaarheid niets te raden overlaat, slaagt Bas de Wit erin door verwoede combinatiedrift een volstrekt eigen en een ons onbekend decorum aan te dragen waarin geen enkele logica valt te ontwaren, laat staan een theorie uit te distilleren valt. Koddig, prikkelend en soms zelfs ontroerend wordt alles door de Wit maximaal gerelativeerd en open gelaten, zowel wat betreft vorm als inhoud.

Sidi El Karchi (1975) woont en werkt in Sittard en Maastricht. Hij heeft aan de School of Fashion (Modevakschool) in Sittard en aan de ABK Maastricht gestudeerd. Recente tentoonstellingen: Steendrukkerij Amsterdam, 2010; Open Studio's. I.S.C.P., New York, 2009.

Bas de Wit (1977) woont en werkt in Maastricht. Hij heeft aan de ABK Maastricht en aan de HISK Antwerpen gestudeerd. Recente tentoonstellingen: Volta Basel, Figge Von Rosen Gallery, 2009. www.basdewit.com

http://www.bonnefanten.nl

Veilig, snel, vertrouwd

Booking.com